Veevee

ขอเกริ่นนำด้วยความเห็นก่อน...

เมื่อตอนที่ข้าพเจ้ามองซ้ายมองขวาก่อนเข้าโรงไปดูด้วยใจระทึก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าวันนั้นโรงหนังเมเจอร์เซ็นทรัลเวิลด์ เต็มไปด้วยประชากรผู้ชายพันธุ์ใหม่ (หมายถึงสูญเสียความเป็นชายดั้งเดิมไปประมาณ 50%) บ้างนั่งจับกลุ่ม บ้างรับประทานอาหาร ส่วนใหญ่มากันเป็นคู่ๆ และบางคนก็ เอ่อ พาฝรั่งมาดูด้วย อืมม์ หนังเกย์ไทยๆให้ฝรั่งดุ...(ตรงนี้มีนัยยะสำคัญนะ ขอเน้นเพราะมันเกี่ยวกับพฤติกรรมการชมของฝรั่งด้วย) สรุปว่าวันนั้นข้าพเจ้าแทบจะก้มหน้าเดิน ไม่ดูก็ไมได้เพราะเป็นหน้าที่...เฮ่อ เป็นผู้ชายในโลกยุคนี้ช่างลำบากจริงๆ

แน่นอนว่าหนังตลกสมคำร่ำลือ อย่างที่หลายคนบอก เนื่องจากมันยัดทะยานไปด้วยคำพูด "ยัดปาก" และสร้างความ "ขนลุกส์" เป็นระยะๆ อาทิ "เมฆ..คุณอยู่ที่ไหน ผมรู้นะว่าคุณอยู่ที่นี่...เมฆ ผมคิดถึงคุณ" รวมไปถึงการแสดงแบบแข็งๆของตัวละคร และเวอร์แบบสุดๆของภรรยาพระเอก

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าสังเกตเห็นก็คือถ้าเกิดตัดเรื่องคำพูดออกไป หมายความว่าไม่มีบทสนทนาตัวละครแบบเอียนๆ หรือยัดปากแล้วล่ะก็ เราจะพบว่างานด้านภาพจะช่วยให้หนังดำเนินไปอย่างค่อนข้างมีรสนิยม เพราะภาพแสดงความเปลี่ยวเหงา (โดยเฉพาะการใช้เลนส์ไวด์แสดงมุมกว้างอันอ้างว้างของตัวละคร) อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้น จังหวะการเดินเรื่องถือว่าไม่ขี้ริ้วขี้เหร่นัก หากไม่นับการ "กดปุ่มน้ำตา" ของคนดูในตอนท้ายอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อหลายคนออกมาก่นด่า โดยเฉพาะไอ้น้องที่นั่งข้างๆนี่หัวเราะ (แมร่ง) ทุกห้านาที ทำหยั่งกะดู เดอะ ซิมป์สัน เมื่อได้ฟังคนด่า ข้าพเจ้าจึงพยักหน้าเห็นด้วย แต่ก็ไม่ลืมจะใส่ความเห็นเพิ่มไปด้วยว่า ไม่แน่นะ ถ้าหนังเรื่องนี้ให้ฝรั่งดู ฝรั่งจะฟังไม่ออก ก่อนจะหันไปอ่านซับไตเติ้ล ซึ่งจะเป็นคำพูดปกติที่มนุษย์พูดกัน (ไม่ชวนให้ขนลุกชูชันเหมือนการฟังเป็นภาษาไทย) ดังนั้น ฝรั่งอาจจะเห็นว่ามันเป็นหนังที่ "ใช้ได้" เป็นอย่างน้อย

ราวกับปากพระร่วง! เพราะหนังเข้าชิงรางวัลที่เบลเยียม

ต่อไปนี้คือความจริงที่เกิดขึ้น

พจน์ อานนท์ ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิตการทำงาน (จนถึงปัจจุบัน อนาคตไม่แน่!) ด้วยการพาหนังคว้ารางวัลกรีงปรีซ์ หรือ "หนังยอดเยี่ยม" ในเทศกาลหนังอินดี้นานาชาติ ที่กรุงบรัสเซลล์ ประเทศเบลเยียม

หึหึหึ

edit @ 17 Dec 2007 09:18:29 by Veevee