Irony in Thammasart Grand Sale 2007
posted on 09 Feb 2008 17:15 by vr400 in taprachanบทความนี้ก็เขียนไว้น๊านานแล้วเช่นกัน...เผอิญมีเวอร์ชั่นแปลด้วย เพราะอยากให้เพื่อนที่ธรรมศาสตร์ได้อ่าน ภาษาอังกฤษยังไม่ค่อยได้แก้ อ่านดิบๆไปละกัน
21 – 22 July 2007 is the day that Thammasart University clearly changes to be like the old day, but with an ironic vision.
Once, there was a time that Thammasart University was a Market of Academy. Dr. Pridi Bhanomyong, as a founder of this institute, had an intention to build a place of knowledge for ‘All People’ not ‘Selected People’ and it meant absolutely a root of Democracy [not ‘Democrazy’ like nowadays!] in the innocent community like this Siam.
Like one with a brain and moral in a mind, no one couldn’t refuse that TU [Thammasart University] stepped to a way of Chulalongkorn University that reserved a seat for only a ‘Selected People’ and changed from ‘Opened University’ to ‘Closed University’
Thammasart was an outstanding for Entrance System in Difficulty to enter and Powerful people in our country. Hilariously, almost everyone wanted to be successful from participated a leader class, known a big name in society of TU and also forgot a real purposed of this place to be a source of enlightened way. There was an obvious hidden agenda to be Thammasartian.
In the other hand, an advantage of that day was a stairway for special people with a perseverance and strong point of view that a money couldn’t buy, although they were only a few in our society but they were ‘real’ and reach opportunity with an effort in a fair game. We could remember a strict and serious atmosphere in a library that was a representation of academic atmosphere in the old age.
Nowadays, someone call it ‘a consumption age’ so ‘‘Weird’ Capitalism’’ leads everything to be for sell and buy. We love buying so ‘Shopping Mall’ is a hottest place for woman [and the man who come with her] and we can see it so often in a name of ‘Grand Sale’ – Midnight Grand Sale, Midyear Grand Sale, Summer Grand Sale etc.
A Behavior of buying and selling in this ‘our’ age disperses to every point of social. We can buy a difficulty of master degree [in a ‘Moneymaking course’] with a cost that can pay incomes for an average middleclass in 1 year. Moreover, a behavior of our buying life penetrates a fence of university in to a library, we can see a shopping behavior in this strict and silence place too.
A Significance of shopping in a Grand Sale is you are stimulated by ‘the invisible hand’ to buy more than you need. There are many people that encumber with clothes, shoes, pants or many brand name labeled ‘sale xx%’ but in fact they don’t need them more than they think there are cheap and good opportunity to buy in a good option.
This is a condition that capitalism works; we gather up many things that we think it ‘maybe’ useful without any ‘appropriate idea’ in reality of using or ‘really’ useful.
21 – 22 July 2007 is the day that Thammasart clearly changes to be like the old day, but with an ironic vision. I see many student especially in Master Degree gather in a library [that they didn’t think to even step in – in a normal time] to select, search and borrow in a manner like a grand sale of Shopping Mall.
In Condition of 1 Month’s World University Sport Competition library closing and right to borrow without limits, they are stimulate to carry books more than they can read in 1 month [20 -40 books – they can? Oh, Jesus Christ!] Although they have a quota of 20 books in a regular day.
I see a despair of shelf, disorded books like a thousand of soldier battle with a devil of wit in this place. I see women and men mob in a table that pile with books [that they want but not need]
This is a Shopping Mall of Academy, isn’t it?
Or this is a renaissance of ‘Market of Academy’ [with a market atmosphere] in our age?
A market of Academic is back!
Isn’t it an unbearable funny of ironic?
PS. I borrow 21 books in this festival.
(เวอร์ชั่นแปล)
อารมณ์เสียดเย้ยในมหกรรมเลหลังแห่งธรรมศาสตร์ ๒๕๕๐
21 – 22 กรกฎาคม 2550 คือวันที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เปลี่ยนแปลงอย่างโจ่งแจ้งเพื่อกลับไปสู่วันเก่าๆ หากแต่มันดำเนินไปในมุมมองแบบเสียดเย้ย
ครั้งหนึ่ง ธรรมศาสตร์เคยเป็นตลาดแห่งวิชา ดร.ปรีดี พนมยงค์ ในฐานะผู้ประศาสน์สถาบันแห่งนี้ มีความมุ่งหมายจะสร้างสถานแห่งความรู้เพื่อ ‘มวลประชา’ หาใช่ ‘บางประชา’ และแน่นอนว่ามันหมายถึงการเป็นรากเหง้าแห่งประชาธิปไตย (มิใช่ ‘ประชาธิปตวย’ ดังเช่นทุกวันนี้) ในชุมชนอันไร้เดียงสาแห่งมวลชนสยาม
ใครที่พอจะมีมันสมองและจิตใจอันเป็นธรรม คงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าธรรมศาสตร์ก้าวเข้าไปสู่ทิศทางเดียวกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งสำรองที่นั่งแห่งความรู้เอาไว้ให้แก่คนที่ถูกเลือกบางคนเท่านั้น และได้แปรสภาพจาก ‘มหาวิทยาลัยเปิด’ ไปเป็น ‘มหาวิทยาลัยปิด’
ธรรมศาสตร์โดดเด่นเป็นสง่าในระบบเอ็นทรานซ์ เนื่องด้วยความยากเข็ญใจในการสอบเข้า และการเป็นแหล่งบรรจุผู้ทรงอำนาจในประเทศของเรา น่าตลกตรงที่ว่าแทบทุกคนต้องการจะประสบความสำเร็จจากการเข้าร่วมชนชั้นผู้นำ รู้จักคนมีชื่อเสียงในสังคมของที่นี่ และยังหลงลืมเจตน์จำนงค์จริงแท้ของมหาลัยแห่งนี้ ซึ่งต้องการจะเป็นแหล่งทรัพย์ความรู้อันจะนำผู้คนไปสู่แสงสว่าง มันจึงมีวาระแอบแฝงอย่างโจ่งแจ้งในการเข้ามาเป็นชาวธรรมศาสตร์อย่างที่เห็นกันอยู่
ในทางตรงกันข้าม ข้อดีของวันก่าๆที่ธรรมศาสตร์เป็นบันไดสำหรับคนพิเศษที่ได้รับการคัดเลือกในสังคมก็คือ พวกเขาต้องใช้ความอุตสาหะเพียรพยายามและมีมุมมองอันแข็งแกร่งที่เงินไม่อาจหาซื้อได้ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นชนส่วนน้อยมากในสังคมแต่พวกเขาก็ถือว่าเป็น ‘ของจริง’ และเข้าถึงโอกาสต่างๆด้วยความพยายามในระบบการแข่งขันอย่างยุติธรรม เรายังคงจำกันได้ถึงบรรยากาศอันเคร่งขรึมจริงจังในห้องสมุด ซึ่งเป็นตัวแทนของบรรยากาศทางวิชาการในห้วงเวลาเก่าๆ
ทุกวันนี้ บางคนเรียกมันว่าเป็น ‘ยุคแห่งการบริโภค’ ซึ่งทำให้ ‘ทุนนิยมเพี้ยนๆ’ นำพาให้ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถซื้อขายได้หมด เรารักการจับจ่ายดังนั้นห้างสรรพสินค้าจึงเป็นสถานที่ยอดฮิตสำหรับคุณผู้หญิง (และชายหนุ่มผู้มากับเธอ) เราเห็นมันได้อย่างบ่อยครั้งในนามของ ‘มหกรรมเลหลังลดราคา’ ไม่ว่าจะเป็นการลดราคากลางปี ลดราคาถึงเที่ยงคืน ลดราคาช่วงฤดูร้อน และอื่นๆอีกมากมาย
พฤติกรรมการซื้อและขายในยุคสมัยของเรา ซึมแทรกกระจัดกระจายเข้าไปสู่ทุกส่วนของสังคม เราซื้อความยากของปริญญามหาบัณฑิต (ในหลักสูตรเพื่อทำเงิน) ด้วยสนนราคาที่เอาไปจ่ายเงินเดือนให้แก่ชนชั้นกลางทั่วไปได้ประมาณ 1 ปี ยิ่งไปกว่านั้น พฤติกรรมในชีวิตแห่งการช้อปปิ้งของเรายังทะลุผ่านรั้วมหาวิทยาลัยเข้าไปสู่ห้องสมุดอีกด้วย เราสามารถเห็นพฤติกรรมการช้อปปิ้งในสถานที่อันเคร่งขรึมและสงบเงียบนี้
นัยยะของการจับจ่ายในมหกรรมลดราคาอยู่ที่ว่า คุณถูกกระตุ้นโดย ‘มือที่มองไม่เห็น’ ให้ซื้อมากกว่าที่คุณจำเป็น ผู้คนมากมายมโหฬารมะรุมมะตุ้มอยู่กับกองเสื้อผ้า รองเท้า กางเกง หรือสินค้ายี่ห้อดังที่ติดป้ายว่า ‘ลดราคา xx%’ ทั้งที่ในความเป็นจริงพวกเขาไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านี้มากไปกว่าที่พวกเขาคิดว่ามันราคาถูกและเป็นโอกาสอันดีที่จะซื้อด้วยเงื่อนไขอันน่าสนใจ
นี่คือเงื่อนไขที่ระบบทุนนิยมมันทำงาน เราโกยเอาข้าวของมากมายที่เราคิดว่ามัน ‘อาจจะ’ มีประโยชน์ โดยปราศจากความคิดอันเหมาะสมเลยว่าในการใช้แบบจริงๆแล้วมันจะมีประโยชน์ทางการใช้งานเต็มเม็ดเต็มหน่วยเพียงใด
21 – 22 กรกฎาคม 2550 คือวันที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เปลี่ยนแปลงอย่างโจ่งแจ้งเพื่อกลับไปสู่วันเก่าๆ หากแต่มันดำเนินไปในมุมมองแบบเสียดเย้ย ผมเห็นนักศึกษามากมาย โดยเฉพาะในระดับปริญญาโท เข้ามาจอแจรวมตัวกันในห้องสมุด (สถานที่ซึ่งพวกเขาไม่แม้แต่จะคิดย่างกรายเข้ามา ในห้วงเวลาปกติ) เพื่อคัดเลือก ค้นหา และหยิบยืมหนังสือด้วยท่วงท่าลีลาราวกับมหกรรมลดราคาในห้างสรรพสินค้า
ด้วยเงื่อนไขการหยิบยืมได้หนึ่งเดือน เพราะห้องสมุดปิดจากการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลก และสามารถได้สิทธิพิเศษยืมได้แบบไม่อั้น พวกเขาถูกกระตุ้นให้แบกหนังสือมากกว่าที่พวกเขาจะสามารถอ่านได้จบภายใน 1 เดือนที่ว่า (20 ถึง 40 เล่ม เนี่ยนะ? พระเยซูเจ้า!) แม้ว่าพวกเขาจะมีโควต้ายืมได้ถึง 20 เล่มในเวลาปกติอยู่แล้วก็ตาม
ผมเห็นชั้นหนังสือเละเทะ หนังสือถูกค้นกระจุยกระจาย ราวกับมีทหารนับพันมาทำศึกกับปิศาจร้ายแห่งปัญญาในห้องสมุด ผมเห็นชายหญิงยืนรุมอยู่บนโต๊ะซึ่งมีหนังสือกองพะเนิน (ที่พวกเขาต้องการแต่ไม่จำเป็น)
นี่มันห้างสรรพสินค้าแห่งวิชาการหรือ?
หรือมันเป็นยุคฟื้นฟูตลาดแห่งวิชา (ด้วยบรรยากาศแบบตลาดๆในห้องสมุด) ที่เกิดขึ้นในยุคของเรา?
ตลาดแห่งวิชากลับมาแล้ว!
ช่างเป็นความขบขันเสียดเย้ยที่เหลือจะทนเสียนี่กระไร?
หมายเหตุ – ผมยืมหนังสือไป 21 เล่ม ในมหกรรมครั้งนี้
edit @ 9 Feb 2008 17:17:19 by Veevee